دفترچه یادبود

در رثای عزیز سفر کرده، یار همشه هیئت انصارالمهدی علیه السلام، که حدود ۲۰ سال در روز میلاد حضرت امام رضا علیه السلام بانی سفر ه اطعام برای دوستان آن امام همام بود و در مناسبت مخلتف ، کمک به نیازمندان می کرد؛ امید است امام رضا علیه السلام دستگیر آن عزیز سفر کرده باشد. محمد اسدی خادم هیئت انصارالمهدی

در رثای دوست و یار قدیمی آقای دکتر حاج کریمی خبر سوزناک و دور از انتظار سفر بی بازگشتت به دیار باقی و نائل شدن به دیدار معبود بی همتا، برای دوستی که سابقه رفاقت با او به حدود پنج دهه بالغ می شد، باور و تحملش بس سنگین و جانکاه بود. از او تواضع، مهربانی، خوش روئی، صمیمیت، و خردورزی در ذهنم به یادگار مانده است از خالق هستی فرحناکی روح و آرامش ابدیش را در جوار نیکان عالم و قرب الهی آرزومندم روانش شاد و یادش گرامی غمگسار

به نام حق «کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد» امروز ناباورانه و با اندوه و حسرت فراوان، در مراسم چهلمین روز رحلت دوست و برادر ارجمندم جناب آقای دکتر عباسعلی حاجی کریمی شرکت می کنم. ایشان برای اینجانب برادری بزرگوار و دوستی صادق و بی نظیر بودند و همچون برادر دوستش داشتم و دارم. افسوس که دست روزگار فرصت هم نشینی و هم صحبتی بیشتر با ایشان را از من دریغ کرد. قطعا دلم برای ندیدن روی او و نشنیدن صدای او تنگ خواهد شد. روحش شاد و یادش همیشه گرامی باد. دکتر فخرایی

تسلیت و همدردی صمیمانه ما را جهت عروج تلخ پدر گرامیتان پذیرا باشید روحشان شاد، یادشان جاویدان

آرامگاه استاد دانشگاه، کارآفرین و خادم الحجاج دکتر عباسعلی حاجی کریمی فرزند نوراله 1336/1/1-1405/1/21 من ندیدم که کسی چون تو بود جمع ِفضایل خاکی و محتشم و متقی و عالم و عامل فخر تجار و اساتید ولی خادم حجاج کی توان یافت دگر چون تو کسی عاشق ِعاقل

سلام انچه از رحمت الهی در یادها می ماند خاطرات عاشقانه روابط بین انسان ها و رفتارهای عارفانه انهاست که تجلی حقیقت عالم امکان است ولاغیر در سفر جسم به سرزمین وحی همراه او به کام دل انچه دیدنی بود دیده شد و برای همیشه در پرده راز دل نهفته شد یادش گرامی روحش شاد

سلام علیکم. باعرض تسلیت مجدد روحشان شاد خداوند درجنات النعیم متنعم فرماید الهی امین

۳۳ روز از بهترین روزهای زندگی در کنار دکتر؛ سال ۱۳۹۶ در مدینه و مکه مکرمه

سلام شب بخیر ، از پدر گرامی شما و دوست دوران جوانی خود خاطرات زیادی دارم ، دو مورد آن را به اختصار می نویسم : ۱- در سال ۱۳۵۹ که در سپاه خدمت می کردم ، یک روز با لباس افسری به ستاد سپاه به دیدارم آمدند ، با قد بلند و اندامی ورزیده و تراشیده و آماده رزم و مثل همیشه بشاش و خندان که غالبا آن دیدار خوش از خاطرم می گذرد . ۲- در دهه ۷۰ که خانم به حج عمره مشرف شده بودند ، از رفتار نیکوی روانشاد دکتر حاجی کریمی عزیز و همسر گرامیشان به واسطه اقامت در هتل مشترک در مدینه منوره و در تعاملاتی که طی مدت زیارت بین آنها رخ داده بود ، خاطرات شیرینی دارند که بارها و بارها به نیکی و همراه ستایش از آنها یاد کرده و همچنان یاد می کنند .

آزادمردی سبک‌بال بود که در سیر الی الله صعود کرد چرا که روح‌های‌ پاک به سهولت از خاک دل می کنند تا به افلاک برسند. رفتار انسانی … وی را به اعلی علیین برده است. جای روح پاکش … در آستان جانان باد. روحش شاد و یادش گرامی

دکتر همیشه به ما لطف داشتن و هر وقت به ایشون مراجعه می کردیم عنایت ویژه ای داشتن؛ بخصوص جهت خرید خانه از وام خیرخواهانه ایشان بهره مند شدم. روحش شاد و قرین رحمت الهی باد

روح حاج عباس عزیزمان قرین رحمت الهی باشد و سر سفره امیرالمومنین و حضرت اباعبدالله مهمان باشد انشاءلله. از خداوند متعال علو درجات را برای ایشان مسالت می کنیم و برای خانواده عزیزشان صبر و بردباری را خواستاریم شادی روحشان میخوانیم سوره فاتحه و صلوات بر محمد و آل محمد

دل نوشته ای به یاد دوست صنما با غم هجر تو چه تقریر کنم ... تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم چونکه تقدیر چنین است چه تدبیر کنم به راستی که قلم چون من حقیری عاجز است از شرح بیان احوالات این رادمرد وادی انسانیت: زنده یاد دکترحاجی کربمی -که رضوان خدا بر او باد-. اما شرح صدر واخلاق نیک و صمیمیت بی پایان او برای من که سالیان متمادی در جوار چشمه سار محبت بی پایان او زیستم همواره در وجودم زنده و جاوید خواهد ماند. همیشه با خود می گفتم که «در دلم بود که بی دوست نمانم هرگز....چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود» چون نیک می نگرم می بینم که هر از گاه در گذر زمان و در گذر بی صدای ثانیه های دنیای فانی، جرس کاروان از رحیل مسافری خبر می دهد که در سکون و آرامش، آغازی بی پایان را می سراید. و این بار گلی از بوستان یاران همدل جدا شد که قلب و روح ما را به اتش کشید. ما در کنار ایشان عشق به مردم و خدمت به محرومان را آموختیم و دنیای با ایشان بودن به ما آموخت که می توان بی منت و بی دریغ بخشنده بود و متواضع. بزرگی ارام در مسیر باد گذشت و عطرش در هوایمان ماند. ای یار بی مانند، در مسیر باد بمان تا باد بوی مهربانیت را در همه جا بگستراند. کاش وقتی کسی می رفت، همه خاطراتش را با خود می برد اما دریغ و درد که نامش و یادش و خنده های مهربانانه اش و چشم های پرفروغش -همه و همه- را جا گذاشته است. او مهرش در دل و روح ما جا گرفته است و فراموش شدنی نیست زیرا او انسانی پاکدل از جنس نور بود و جا دارد «لوح تقدیر با معرفت ترین دوست» را تقدیم وجود نازنین و گرامیش کنیم. آری بی دوست حتی باران هم بوی تشنگی می دهد. روحت شاد که «دل را سر شوقی اگرم بود تو آنی » و کوتاه سخن انکه خوبان نروند از دل، چون ریشه به دل دارند الهی درنعیم الهی غوطه ور باشی ... آمین دوست و یار و ارادتمند همیشگی امیر کدخدا

ما نه از خاکیم و بر خاک آمدیم ... در صراحی از تن تاک آمدیم ما سبک بودیم و ماندن روی خاک ... خود طلب می کرد تنهایی چو لاک هر که باشد شوق پروازش، چه باک ... تن به خاک و جان به شوق رب پاک

دکتر، انسانی کم نظیر بودند. حسن خلق، فروتنی و متانت رفتارشان الگوی منش انسانی و مثال زدنی است. یاد و خاطره شان گرامی و همیشه جاودان و روحشان شاد.

دکتر حاجی کریمی به معنی الکلمه مرد خدا بود و این خصیصه ی مهم ش در گمنامی ماند؛ امید دارم روزی برسد که این وجهِ پنهان ایشان برای اطرافیان و وابستگان ش بیش از پیش گفته شود. رحمت الله علیه

اشک و ماتم ما بیشتر به حال خودمون بود که همچین گوهری رو ازدست دادیم؛ وگرنه دکتر که تو عمر کوتاهش، هم دنیاش آباد بود وهم توشه آخرتش سر پُر. چه جوری میشه جای خالی ش رو تو مجلس خواستگاری برای دختر و پسرمون تحمل کرد که وجودش اعتبار اون مجلس بود. چه طور میشه معامله و داد وستدی پیش بیاد که فراتر ظرفیتمون باشه و دکتر نباشه که طرف مشورتت باشه. چه طور میشه یه دعوای زن وشوهری -که خواه ناخواه پیش میاد- بشه و عاقله مردی مانند دکتر نباشه. چه طور میشه که ماه رمضون به نیمه برسه و کم طاقت بشی و دکتری نباشه که با جمع کردن کل فامیل و بگو بخند و صله رحم شادی رو به دل ها نیاره. انگاری که خدا دکتر رو خلق کرده بود تا فقط معجزه اش رو نشون بده که یه آدمم میتونه اینقدر کامل بشه و در آخرم این بی معرفتی از شما بعید بود دکتر! که با بی‌موقع رفتنت دل ما رو این چنین خون کنی

هنوز نبود دکتر را باور نکردم و در ذهنم مستقر نشده است. این قدر دکتر زنده دل بود که آدم باورش نمی‌شود نباشد. خیلی از دکتر خاطره و نکته برای بیان دارم و درس‌های زیادی گرفتم. منتها یکی را این‌جا به اختصار عرض می‌کنم که خیلی این رفتارش برای خودم الگو بود. «هیچ وقت، هیچ وقت، دکتر را با انرژی پایین، گرفته، ناامید یا بی‌حوصله ندیدم. همیشه با روحیه‌ی عالی، خسته‌گی ناپذیر، سرزنده، حواس جمع و پی‌گیر حال و احوال همه بودند. ندیدم هیچ حادثه‌ای از فوت عزیزی گرفته تا گرفتاری‌های معمول زندگی بتواند روی ایشان تأثیر دراز مدتی بگذارد.»

بدون متن

چهل روز از فقدان رفیقی باتدبیر و اسلام گرایی میهن پرست و رادمردی مظلوم: دکتر کریمی عزیز می گذرد ومن هنوز رفتنش را باور ندارم. او متخلق به اخلاق نیکو و شهره به حب اهل بیت عصمت و طهارت به ویژه حضرت سیدالشهدا(ع) بود. این سه نصیحت یادگاری است ماندگار از دکتر کریمی که به من آموخت و هر از چندگاهی برایش بازگو میکردم و او با لبخندی رضایت بخش، مشوقم بود: اول: گناه نکنید، گناه نکنید، گناه نکنید؛ ولی اگر گول شیطان را خوردید و مرتکب معصیت شدید، نماز را رها نکنید. دوم: تا می توانید قرض الحسنه بدهید که برکاتی مضاعف دارد. سوم: اسراف نکنید. در این چند سال اخیر، تقریباً هفته ای دو مرتبه از سحر با او به کوه می رفتم و هم سخن و هم صحبتش بودم؛ راستی برایم سؤال بود و هست و هیچگاه از او نپرسیدم که دراین کوه رفتن ها که اغلب باسکوت و آهسته و با وقار قدم بر می داشت با خدایش چه نجوا و درددلی می کرد که عاقبتش لقای حضرت دوست بود. او ما را تنها گذاشت در تنهایی و غربت. خداوند به خانواده دکتر کریمی صبر و قرار و توان تحمل این مصیبت را عطا بفرماید روحش در آرامش ابدی خدایش رحمت کند

سلام خدا این عزیز از دست رفته را شامل رحمت واسعه و جمیل خود قرار دهد ، روحش شاد و خاطره تبسم گونه ایشان هماره بیاد همه دوستان خواهد ماند.

دوست بي تكرارم، زنده ياد دكتر حاجي كريمي مهربان ودوست داشتني از ملك ادب داعيه داران همه رفتند ... رو بار سفر بند كه ياران همه رفتند اين گرد شتابنده كه در دامن صحراست... گويد چه نشستي كه سواران همه رفتند براستي كه غم فراق اين عزيز از دست رفته فراموش نمي شود. براي بازماندگان ان عزيز همسر بزرگوار ووالا مقام و برادر عزیزم حاج محسن آقای عزیز و عزيز دلم حاج محمدحسين عزيز وخواهر گرامي سلامتي و صبر واجر ارزو ميكنم امروز كه خاك قدم ما دگرانند ... فرداست كه ما خاك قدوم دگرانيم ارادتمند هميشگي امير كدخدا

به یاد رفیق دیرینه ام متنی به عنوان یادبود مینویسم... مرحوم دکتر حاج عباسعلی کریمی،تاجرِ با‌ اصالت و انسانِ خیرخواه، اکنون از میان ما رفته اما اثرِ دست‌های مهربانش در یادها باقی می‌ماند. خدایا! او را که در این دنیا با بخشش و نیکی شناخته شد، در جهانِ باقی قرین رحمت و مغفرت خود بفرما🥀 "از طرف میرزایی"

همیشه می گفتم: "اعتبار گروه ما، آقای دکتر هست". هر کس با گروه ما آشنا میشد وزنه دکتر گروه ما را دارای وجهه موجه می کرد. خدا رحمت کند این مرد دوست داشتنی و عزیز را

سلام، یادم می‌ آید هنگامی که برای استخدام آمده بودم، با روحیه برادرانه با من برخورد کردند و در طول همکاری هیچ گونه دلتنگی از ایشان در دانشکده ثبت نشده است. یکی از همکاران اشاره داشتند بعد از مراجعات از خارج، وقفه ای در جذب داشتند و از دکتر درخواست قرض نمودند و بعدها دکتر قرض را بخشیدند. روحش شاد و راهش پر رهرو

سلام، رفیقی با معرفت، معلمی صاحب اندیشه، مسولی دلسوز، تاجری با انصاف، همدرسی نکته دان، همرزمی ایثارگر و عاشق و خادم اهل بیت بود. خداوند ایشان را با ابا عبدالله الحسین(ع) و شهدای کربلا محشور فرماید. آمین